Ανάμεικτα συναισθήματα άφησε στον κόσμο της ομάδος μας το τελικό 1-1 στην Τρίπολη. Μπορεί για 70 περίπου λεπτά η ομάδα μας να έδειχνε ότι άνετα θα μπορούσε να διατηρήσει αυτό το προβάδισμα μέχρι το τέλος αλλά η εξέλιξη του αγώνα με την άτυχη στιγμή της ισοφάρισης, την απόκρουση του Διούδη στο πέναλτι του Αστέρα, την χαμένη εξ επαφής κεφαλιά που βρήκε στο δοκάρι και την αφόρητη πίεση των γηπεδούχων μέχρι το τελικό σφύριγμα μας κάνει να αισθανόμαστε ικανοποιημένοι έστω και με τον 1 βαθμό της ισοπαλίας σε ένα παιχνίδι όπου πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να είχαμε φύγει με άδεια χέρια. 

Αν και συνήθως οι αλλαγές προπονητή φέρνουν ένα θετικό σοκ στην ομάδα κάτι που δεν μας αφήνει να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για το κατά πόσο ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε βελτιωμένος σήμερα υπό την καθοδήγηση του Αλκαράθ υπήρχαν αρκετά σημεία τακτικής τα οποία φαίνεται να λειτούργησαν θετικά. Αν εξαιρέσουμε 3-4 φάσεις στο πρώτο ημίχρονο όπου υπήρχαν κάποια ατομικά λάθη και η δεξιά πλευρά έμεινε αφύλακτη αλλά και η μπάλα πέρασε μέσα στην μέγαλη περιοχή από κακή εκτίμηση των αμυντικών μας γενικοτερα υπήρχε μια βελτιωμένη εικόνα. Δεν ξέρω κατά πόσο ήταν ο Αστέρας τόσο κακός ή η αμυντική μας λειτουργία τόσο καλή αλλά ο πανικός που υπήρχε σε άλλα παιχνίδια, οι αψυχολόγητες απομακρύνσεις, η ανούσια κυκλοφορία προς τα πίσω και η έλειψη συγκέντρωσης σήμερα στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα δεν υπήρχαν. Αντιθέτως είδαμε πολλές φορές τους αμυντικούς να σταματάνε την μπάλα και να πασάρουν σωστά προς τα μπροστά ενώ και όσες φορές τα πράγματα γινόταν πιο επικίνδυνα η μπάλα απομακρυνόταν σωστά προς τα πλάγια και όχι σπασμωδικά όπου να ναι. Στην επίθεση ο Γιαννώτας ήταν σε μεγάλα κέφια ενώ και οι Σουνάς και Τριανταφυλλάκος πρόσφεραν βοήθειες όπου μαζί με τον Καζναφέρη που σήμερα ήταν σχετικά καλός η ομάδα μας βγήκε αρκετές φορές μπροστά με αξιώσεις και θα μπορούσαμε να είχαμε καθαρίσει το παιχνίδι αν ήμασταν πιο προσεκτικοί. Κοέλιο και Παπαστεργιαννός και πάλι κινήθηκαν σε ρηχά νερά και δεν μπόρεσαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε αντίθεση με τον Σωκράτη Διούδη που ήταν από τους πρωταγωνιστές της αναμέτρησης. Αν και είχε την κορυφαία στιγμή με την απόκρουση του πέναλτι ήταν αρκετά διστακτικός στις εξόδους τους ενώ και στο γκολ της ισοφάρισης φέρει ευθύνη μιας και ενώ περίμενε την μπάλα και είχε υπολογίσει την πορεία της η αντίδραση του ήταν τραγική. Αδύναμος κρίκος η έλειψη ψυχολογίας και αυτοπεποίθησης της ομάδος όπου μετά το 1-1 έδειξε τα γνωστά σημάδια κατάρευσης. Σίγουρα η εξέλιξη του αγώνα ήταν δυσάρεστη αλλά δεν γίνεται από μια κακή στιγμή να χάνεις σε τέτοιο βαθμό την αυτοσυγκέντρωση και να δείχνεις μια εικόνα αποσύνθεσης. Καθυστερημένη η αντίδραση του Αλκαράθ από τον πάγκο που θα μπορούσε πολύ πιο πριν από την ισοφάριση να ενισχύσει την δεξιά πλευρά που έμπαζε, να βάλει ίσως τον Καπετάνο στο κέντρο για να κρατήσει την μπάλα και ίσως να φρέσκαρε την επίθεση πολύ πιο νωρίς. 

Ο κόσμος τα έδωσε όλα στην κερκίδα χορεύοντας στην βροχή και έφυγε με μια γλυκόπικρη γεύση. Κόντρα σε μια ομάδα σαν τον Αστέρα που φέτος κάνει πολύ καλή πορεία ο βαθμός της ισοπαλίας κρίνεται θετικός όπως και το ντεμπούτο του Αλκαράθ που ελπίζω οι αλλαγές του σε τακτική και πρόσωπα να ήταν αυτά που βελτίωσαν την εικόνα της ομάδος μας και όχι απλά η ενστικτώδης αντίδραση των παικτών μας σε μια προσπάθεια να εντυπωσιάσουν τον νέο τους προπονητή. Μακάρι να υπάρχει ανάλογη συνέχεια αλλά και μια σταδιακή βελτίωση και σταθερότητα στην ομάδα. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ΑΡΗΣ σήμερα αγωνίστηκε και χωρίς τον Αγκάνθο.  Το επόμενο παιχνίδι απέναντι στην Ξάνθη είναι ξεχωριστής σημασίας. Μια νίκη μπορεί να δώσει εκτός από μια βαθμολογική ανάσα και μια ένεση αυτοπεποίθησης στους παίκτες μας που δεν δείχνουν να πιστεύουν στην νίκη. VAMOS ARIANARA!!!!